N 1, 2012
Nowy start — z większym optymizmem |
 Śnieg jednak spadł — tuż przed Sylwestrem. Niech niezbyt dużo, ale był tak bardzo chciany. Gdzieś w Australii lub Brazylii ludzie przyzwyczaili się podziwiać noworoczne fajerwerki na plaży. U nas powinno być po swojemu, jak w zimie. Śnieg zabrał się do roboty: zaprószył, pobielił w ciągu dnia ziemię i asfalt. Gdy piszę te słowa, śnieżynki prowadzą wesoły korowód za oknem. Być może wkrótce śnieg stopnieje — nie wykluczone i nawet całkiem możliwe. Na razie wszystko jest zgodne z zimowym rozkładem. Tak się przyzwyczailiśmy — planować przyszłość między innymi. Zima, wiosna, lato... Bieg czasu ma odcienie przyrodnicze, dzięki któremu łatwiej zauważyć szybkie odliczanie. Ważne znaczenie ma punkt odniesienia. Innymi słowy warto trzymać w głowie przejściowe wyniki w wielkich i małych sprawach. Komuś się powiodło, ktoś miał trudności. Jak to było w skali kraju? Niech rok jest zaledwie kroplą w morzu czasu, ten odcinek również jest historią. Jaki był 2011 rok dla Białorusi? Aleksander Łukaszenko przyznał, że był to trudny rok, zważając na obiektywne problemy o charakterze światowym. Sens ocen i prognoz prezydenta zamieściliśmy w artykule “Rok wielkich wypróbowań”, uważając, że wyznaczają konceptualność poglądów i wniosków z aktualnej codzienności rządowej. |
Rok wielkich wypróbowań |
 Prezydent Białorusi Aleksander Łukaszenko podsumował wyniki 2011 rokuKonferencja prasowa trwała przez cztery godziny. Aleksander Łukaszenko odpowiadał na pytania, póki stała kolejka dziennikarzy przed czterema mikrofonami, ustawionymi na sali w Bibliotece Narodowej. Póki dziennikarska ciekawość nie została całkowicie zaspokojona. Na rozmowę z prezydentem zaproszono 400 dziennikarzy reprezentujących ponad 300 elektronicznych i drukowanych środków masowego przekazu, akredytowanych w kraju dziennikarzy zagranicznych mediów. Aleksander Łukaszenko przypomniał, że nigdy nie unika trudnych pytań. Tym razem również wezwał do szczerej rozmowy. Tym bardziej, że ostrych tematów w 2011 roku uzbierało się całe mnóstwo — zarówno w gospodarce, jak i w życiu politycznym. “To był bardzo trudny rok — przyznał prezydent. — Nie chciałbym, żeby się powtórzył”. |
Kolosy z Żodzina |
 Żodzino położone 60 kilometrów od Mińska to małe miasto. Wiele osób pasjonuje się podnoszeniem ciężarów. Dlaczego tak jest, powiem nieco później. Na razie przypomnę, że w miejscowym ośrodku “Siłacz” pomyślnie działa sekcja trójboju siłowego. Wychowanka tego ośrodka Anastazja Nowikowa w listopadzie 2011 roku na Mistrzostwach Świata w podnoszeniu ciężarów w Paryżu zdobyła złoty medal. Ważąca 58 kilogramów dziewczyna w dwóch ćwiczeniach uniosła sztangę o wadze 237 kilogramów. Anastazja trzykrotnie była najsilniejsza w Europie, jest brązową medalistką Igrzysk Olimpijskich 2008 rokuNiedawno kilkaset mieszkańców Żodzina podziwiało wyczyn rekordzisty Białorusi w wieloboju siłowym Cyryla Szymki. Znany siłacz chciał ruszyć z miejsca wywrotkę o ładowności 55 ton. Publiczność szczególnie zainteresowała walka sportowca i ogromnego pojazdu, ponieważ takie maszyny górnicze produkuje położony w Żodzinie Białoruski Zakład Samochodowy BELAZ. Pojazdy przedsiębiorstwa nie raz pobiły rekord w podnoszeniu, a raczej przewozie ładunków. Białoruskie wywrotki nabyło ponad 70 krajów. Nic więc dziwnego, że producenci takich maszyn — a w Żodzinie większość ludności tak czy inaczej jest związana z BELAZ-em — w wolnym czasie uprawiają sport, podnoszenie ciężarów, między innymi we wspomnianym wyżej ośrodku “Siłacz”. Cyryl Szymko otrzymał dyplom z rąk dyrektora generalnego BELAZ S. A. na znak wdzięczności za kolejny rekord. |
Wielkość widać na odległość |
 Wicepremier Republiki Białorusi, współprzewodniczący Chińsko-Białoruskiej Komisji ds. Współpracy Handlowo-Gospodarczej Anatol TozikW styczniu obchodzimy 20. rocznicę nawiązania stosunków dyplomatycznych między Republiką Białorusi a Chińską Republiką Ludową. Dla młodego państwa, które dopiero pojawiło się na mapie świata, uznanie takiego wielkiego państwa jak Chiny było bardzo ważne. Jeszcze ważniejsze było nawiązanie wszechstronnej współpracy z nim. Nie wystarczy zadeklarować niepodległość, znacznie trudniej udowodnić sobie i światu, że masz do tego prawo, zademonstrować sukcesy gospodarki, zapewnić godne życie swoim obywatelom, zdobyć autorytet. Dziś analizujemy białorusko-chińskie stosunki z wicepremierem Białorusi, współprzewodniczącym Chińsko-Białoruskiej Komisji ds. Współpracy Handlowo-Gospodarczej Anatolem Tozikiem. |
Przed nami dużo spraw |
 ”Miliardy chińskich kredytów ulgowych i bezpośrednie inwestycje aktywnie sprzyjają modernizacji białoruskiej gospodarki, wdrożeniu nowoczesnych technologii i innowacji” — tak scharakteryzował współpracę inwestycyjną Mińska i Pekinu prezydent Białorusi Aleksander Łukaszenko podczas spotkania z przewodniczącym Stałego Komitetu Ogólnochińskiego Zgromadzenia Przedstawicieli Ludowych Wu Bangguo we wrześniu 2011 roku Obecnie rząd i banki ChRL do sfinansowania wspólnych projektów inwestycyjnych na Białorusi otworzyły linie kredytowe na kwotę w wysokości 15 miliardów dolarów USA. Wiele projektów finansowanych przez Chiny wkrótce zostanie zakończonych. Realizacja kolejnych dopiero się rozpoczyna. Chodzi o projekty wykonane na ogromną jak na Białoruś skalę. |
Przyciąga światło nauki |
 Coraz więcej Chińczyków wybiera Białoruś, by zdobyć wykształcenieNa białoruskich uczelniach w 2011 roku studiowało około 2 tysięcy chińskich studentów, z nich 1,5 tysiąca w Mińsku. Dzięki dwustronnym porozumieniom białoruskie dyplomy ukończenia studiów wyższych i otrzymania tytułów naukowych są uznawane w Chinach, chińskie z kolei są uznawane na Białorusi. |
Białorusini w Państwie Środka |
 Słownik wyrazów obcych podaje taką oto definicję wyrazu “diaspora”: “rozproszenie jakiejś grupy etnicznej wśród innych grup etnicznych; także grupa etniczna żyjąca w rozproszeniu”. Mieszkam w Chinach od 11 lat, Chińczycy często nazywają mnie “Lao Beijing Ren” — “stara mieszkanka Pekinu” (nie chodzi bynajmniej o wiek). Takich Białorusinów jak ja, według danych naszej ambasady w Pekinie, jest co najmniej 150 osób, z roku na rok jest ich coraz więcej Chiny są atrakcyjne dla cudzoziemców. Zgodnie ze spisem ludności z 2010 roku, na stałe w kraju zamieszkuje 600 tysięcy cudzoziemców. Przeważnie w wielkich miastach — w Pekinie, Szanghaju i Guangzhou. Dużo Białorusinów mieszka w miejscowości Dalian (prowincja Liaoning). We wrześniu 2010 roku powstało nawet białoruskie ziomkostwo, zrzeszające 52 osoby (przeważnie studentów). Studenci stanowią największą grupę Białorusinów w Chinach. |
Harmonia — w ruchu |
 Gdy myślimy o Chinach, w naszej wyobraźni często powstaje następujący obraz. Poranek. Park. Grupa ludzi gimnastykuje się lub tańczy — bardzo powoli, płynnie. Komuś, kto nic nie wie o Chinach (czy wielu jednak takich tu przyjeżdża?) może się wydawać, że te osoby wpadły w trans — tak powolne są ich ruchyOsoba zorientowana na pewno stanie i pomyśli: “A jednak to prawda! Rzeczywiście to robią!”. I skinie z satysfakcją głową: tak, to prawdziwe Chiny — spełniły oczekiwania. Chińczycy rzeczywiście z samego rana (jak zresztą i w ciągu dnia) uprawiają płynną, podobną to tańca gimnastykę. Są przekonani, że pomaga zachować aktywność, sprawność i zdrowie do głębokiej starości. Istnieje dużo rodzajów takiej gimnastyki, najpopularniejszy jednak jest taijiquan. |
Gdy mówią epoki |
 Gao Mang — tłumacz i propagator literatury białoruskiej w ChinachWe wrześniu 2012 roku będziemy obchodzić 100. rocznicę urodzin poety narodowego Białorusi Maksyma Tanka. Będąc ciekawą i wszechstronną osobą wiele podróżował po świecie. W składzie radzieckich delegacji, działaczy politycznych i społecznych, wspólnie z kolegami pisarzami i sam — na zaproszenie organizacji literackich z innych republik radzieckich i państw obcych. Wystarczy zajrzeć do X tomu zbioru utworów poety, gdzie zamieszczono dzienniki klasyka poezji białoruskiej, i znajdziemy mnóstwo wspomnień o kilkudziesięciu miejscach, z którymi połączył pisarza los. Nieraz robił krótkie notatki o Chinach i chińskich twórcach. Nie przez przypadek. W 1957 roku Maksym Tank miesiąc spędził w dalekim kraju azjatyckim. Wrażenia z podróży składają się na chiński cykl wierszy. |
Delikatne piękno |
 Kolekcja porcelany i ceramiki z Chin w stałej ekspozycji Narodowego Muzeum Sztuk Pięknych w Mińsku pozwala lepiej poznać bogactwo tradycji kulturalnych tego krajuChiny są znane na całym świecie jako kraj porcelany. Ceramika i porcelana to największe osiągnięcia cywilizacji chińskiej. Wyroby z porcelany były bardzo cenione nie tylko w Chinach, ale i w państwach obcych. W średniowiecznej Europie porcelanowe drobiazgi, które trafiły tam przez przypadek, traktowano jako kosztowne rzeczy. Historia garncarstwa liczy ponad trzy tysiące lat. Produkcję własnej porcelany Chiny rozpoczęły około VI — VII wieku, gdy w trakcie doskonalenia technologii i doboru składników zaczęto wyrabiać rzeczy, które wyróżniały niezwykły biały kolor i cienkie ścianki. Kolekcja chińskiej ceramiki i porcelany w Narodowym Muzeum Sztuk Pięknych Białorusi jest stosunkowo nieduża — liczy około 120 przedmiotów. Pierwsze eksponaty przybyły do muzeum w 1957 roku z Pekinu, a w 1960 roku w zasobach pojawiły się rzeczy z ceramiki i porcelany, przekazane przez Państwowe Muzeum Sztuki Narodów Wschodu w Moskwie. Później poszczególne eksponaty nabywano u prywatnych kolekcjonerów w Mińsku. |
Atrakcje w stylu retro |
 Dziś na Białorusi odbudowuje się coraz więcej zabytków architektury związanych ze znanymi osobami Od czego zaczyna się ojczyzna? W każdej białoruskiej miejscowości jest własna odpowiedź na to pytanie. Ministerstwo Kultury wspólnie z Obwodowym Komitetem Wykonawczym w Grodnie ogłosiło konkurs na projekt pomnika Mendoga — założyciela i pierwszego władcy państwa litewskiego. Rozwiązanie kompozycyjne i plastyczne ma nawiązywać do najlepszych tradycji klasycznej i narodowej sztuki monumentalnej. Do wiosny 2012 roku ministerstwo rozpatrzy wnioski artystów. Mendog w XIII wieku zjednoczył ziemie Białorusi i Litwy i utworzył jedno państwo, które przyznał papież. Temat historyczny nadal jest popularny w wielu regionach Białorusi, gdzie próbuje się przywrócić pamięć o dawnych epokach, tradycjach, które jednoczą Białorusinów z innymi narodami Europy. Właśnie dlatego w różnych miastach i wsiach w 2012 roku będą kontynuowane prace renowacyjne w starych klasztorach, majątkach, świątyniach. Pieniądze na to wydaje nie tylko państwo, ale i prywatni inwestorzy. |